هر که میدید گمانش گل بود پاره های جگر بلبل بود
ساعت ۱:٠٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ دی ۱۳۸٦ : توسط : مجتبی ادب

در گلستانی، هنگام خزان                 رهگذر بود یکی تازه جوان
 صورتش زیبا ،قامت موزون           چهره اش غمزده از سوز درون
   دیدگان دوخته بر جنگل و کوه        دلش افسرده ز فرط اندوه 
  با چمن درد دل آغاز نمود              این چنین لب به سخن باز نمود
 گفت آن دلبر بی مهر و وفا              دوش می گفت به جمع رفقا
 ((در فلان جشن به دامان چمن         هر که خواهد که برقصد با من
 از برم، شده گر از دل سنگ           کند آماده گلی سرخ و قشنگ))
 چه کنم من؟که در این دشت ودمن      گل سرخی نبود ،وای به من


 در همانجا به سر شاخه بید              بلبلی حرف جوان را بشنید
  دید بیچاره گرفتار غم است            سخت افسرده ز رنج والم است 
  گفت باید دل او شاد کنم                 روحش از قید غم آزاد کنم
 رفت تا بادیه ها پیماید                    گل سرخی به کف آرد شاید
 جستجو کرد فراوان و چه سود          که گل سرخ در آن فصل نبود
  هیچ گل در همه گلزار ندید             جز یکی گلبن گلبرگ سفید


گفت ای مونس جان یار قشنگ         گل سرخی زتو خواهم خون رنگ
 هرچه بایست کنم تسلیمت               بهترین نغمه کنم تقدیمت  
گفت:((ای راحت جان ای بلبل          آنچنانی که تو می خواهی گل
 قیمتش سخت گران خواهد بود         راستش قیمت جان خواهد بود))
  بلبلک کامده بودآنهمه راه              بود از محنت عاشق آگاه
 گفت گل:((سینه به خوارم بفشار       تا رود در دل پر خون تو خوار

از دلت خون چو بر این برگ چکید     گل سرخی شود این برگ سپید
 سرخ مانند شقایق گردد                  لاله گون چون دل عاشق گردد
تا سحر نیز در این شام دراز              نغمه ای ساز کن از آن آواز))

گفت خیز که جان خواهم داد               شرف عشق نشان خواهم داد

بلبک سینه خود کرد سپر                 رفت سرمست در آغوش خطر 
سینه را داد بر آن خوار فشار            خون دل کرد بر آن شاخه نثار
برگ گل سرخ شد از خون دلش         مهر بود،آری در آب و گلش
 شد سحر بلبل بی برگ و نوا             دگر از درد نمی کرد صدا
  جان به لب سینه ودل چاک زده        بال وپر بر خس و خاشاک زده
گل به کف در گل و خون غلط زنان     سوی ماوای جوان گشت روان
 عاشق زار در اندیشه یار                 بود تا صبح همانجا بیدار
 بلبل افتاد به پایش جان داد                گل بدان سوخته حیران داد

هر که میدید گمانش گل بود               پاره های جگر بلبل بود
 سوخت بسیار دلش از غم او             ساعتی داشت به دل ماتم او
  بوسه ای داد و وداعی به نگاه          کرد و بر داشت گل افتاده به راه
دلش آشفته بد از بیم و امید                 رفت تا بر در دلدار رسید
  بنمودش چو گل خوشبو را              دخترک کرد ورانداز او را
 قد وبالای جوان را نگریست            گفت:(( افسوس پزت عالی نیست ))
گرچه دم میزنی از مهر ووفا             جامه ات نیست ولی در خور ما
طعنه ها بود به هر لبخندش               کرد پرپر گل و دور افکندش

 

 وای از عاشقی و بخت سیاه              آه از دست پری رویان آه...

                                         فریدون مشیری